می شنوی آوای تنهایی ام را؟!
می بینی بی پناهی دستانم را؟!
هیچکس صدای ویرانی ام را نمی شنود؛
و در روزهای نبودنت از یاد می روم.
هرگز گمان می کردی این چنین پریشان شوم؟! ...
چه بگویم ...
نمی دانم ...
چشمانم خود گویای همه چیزند.
نبودنت زخم عمیقی است ...

/ 0 نظر / 6 بازدید